ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ - ΑΠΟΨΕΙΣ

Η προσωπική μου διαδρομή στη Ζωγραφική προσδιορίσθηκε από την ανάγκη μου να μπορέσω να αποδιώξω ένα πλήθος αρνητικών συναισθημάτων που μου δημιουργήθηκαν στην νηπιακή μου ηλικία. Η ουδέποτε γνωριμία με τον πατέρα μου, όσο και η μετέπειτα υιοθεσία μου, μου προξένησαν αισθήματα εγκατάλειψης και φόβου.

Η Ζωγραφική ήταν το μέσο με το οποίο μπορούσα να διώχνω τις ανησυχίες μου και να κατευνάζω τους φόβους μου.
Ήταν, επιπρόσθετα, μια διέξοδος όπου, αργότερα, μέσα από αυτήν μπορούσα να εκφράζω τις συναισθηματικές μου ανάγκες, πεποιθήσεις και ιδέες.

Η Σχολή που δημιούργησα το 1993 είχε ακριβώς την ίδια φιλοσοφία.
Είχε σαν βασικό στόχο να μυήσει τους σπουδαστές στο ότι η Ζωγραφική είναι, κύρια, ένα εξαίρετο μέσο για να εκφράσει ο άνθρωπος, συναισθηματικές και κοινωνικές του ανάγκες.
Αργότερα, αν ο κάθε σπουδαστής μπορούσε να την κατανοήσει και να την εμπεδώσει όσο θα χρειαζόταν, θα ήταν δυνατό, ίσως, να την κάνει αναπόσπαστο μέρος της ζωής του ή ακόμα και της επαγγελματικής του διαδρομής.

Σε αυτήν την εικαστική μου πορεία είχα πολλές επιρροές από μεγάλους Καλλιτέχνες οι οποίοι διαμόρφωσαν, τόσο την προσωπική μου γραφή, όσο και τις απόψεις μου γύρω από το πεδίο της Τέχνης.
Οι σημαντικότερες μου επιρροές, ήταν από τους,
Giorgio de Chirico, Francois Millet, Van Gogh, Μichelangelo, Vermeer. Από τον κάθε ένα από αυτούς, υιοθέτησα αυτά που θαύμαζα περισσότερο.
Ο
André Breton με το μανιφέστο του Σουρεαλισμού μου έδειξε τον δρόμο που θα έπρεπε να ακολουθήσω, ώστε να εκφράσω ορθότερα αυτήν την εικαστική μου αναζήτηση.

Θεωρώντας ότι οι Τέχνες είναι μια αναγκαιότητα για τον κάθε άνθρωπο, θα ήθελα να αποδώσω ένα ελάχιστο φόρο τιμής, προς τους μεγάλους Ανθρώπους των Τεχνών.
Επιπλέον, θα ήθελα να ευχαριστήσω κάθε καλλιτέχνη, κάθε πολιτιστικό Ίδρυμα, κάθε Σχολή και κάθε χώρο Τέχνης, για τη συμβολή του στο χώρο του Πολιτισμού.

Με σεβασμό
Ιωάννης Βοργίας